Hoe denken de verschillende gezinstypes over elkaars gezinsgeluk? En is deze inschatting realistisch? We zetten de resultaten tegenover het gezinsgeluk van de respondenten zelf. En hoe denken mensen algemeen over relaties?

Alleenstaande vrouwen zonder kinderen zijn volgens de respondenten het ongelukkigst. Over de klassieke koppels is men bijna unaniem: die zijn gelukkig.

Als we dit afzetten tegenover de resultaten van deze gezinstypes zelf, zien we dat het geluk van single vrouwen zonder kinderen onderschat wordt en dat het geluk van de koppels als ideaalbeeld overschat wordt.

Nog opmerkelijke resultaten:

77% vindt dat mensen minder moeite doen voor hun relatie en sneller uit elkaar gaan.

Ongehuwd samenwonen is een algemeen aanvaarde samenlevingsvorm.

Bij vrouwen tussen 25-44 jaar zijn holebi relaties niet langer taboe. Slechts 7% vindt een homohuwelijk niet kunnen.

En het geluk van de kinderen?

Hoe oordeelt men over het geluk van de kinderen in de verschillende leefsituaties?

Ook hier staat het klassieke gezin bovenaan: 99% stelt dat kinderen het gelukkigst zijn bij hun vader en moeder.
Maar ruim 90% denkt dat kinderen die opgroeien in een holebi-gezin ook gelukkige kinderen zijn. Het feit dat het kind twee ouders heeft is met andere woorden belangrijker dan het geslacht van de ouders.

Over eenoudergezinnen denkt al een kleiner aandeel dat kinderen er gelukkig zijn. Complexe situaties zijn eveneens niet bevorderlijk voor het kindergeluk. 1 op 4 denkt dan ook dat kinderen in een NSG of bij single mama’s of papa’s ongelukkig zijn.

“Het typische biologische gezin is veel minder belangrijk voor het geluk dan het emotionele warme nest dat een gezin moet zijn…”